Hiç bir zaman anlayamadım ben bu işi.
Özet geçmek gerekirse,
10 yaşına kadar bir abim vardı. Hani herkes aileden en çok bir kişiyi falan sever ya, ( genelde bu anne olur) ha işte, ben de en çok abimi severdim.
Bizle yaşamamasına rağmen.
Sonra bir gün, telefon çalar, ekranda BABA yazısı:
- Kızım abin yarın evleniyor
+ Ha?
- Size uçak bileti ayırttırdım bugün binin gelin
+ Yarın mı evle.?
GÖRÜŞME BİTTİ.
Hemen anneye gidilir. Anne izin vermez, gitmiceksin der.
Çocuk durumu anlayamaz. Nedenini sorar.
Anne açıklama yapmaz.
Ablaya gidilir. İttifak kurulur, anneye baskı yapılır.
Anne çocukları bir yere oturtur ve o büyülü kelimeleri söyler:
ABRA KADABRA! ABİNİZ ÜVEY! HEHE!
Yan tarafta oturan kuzenlere bakılır, onların bile haberi vardır.
Sonra odaya bakılır, oda iyice bir incelenir. Kamera falan aranır. Çünkü şakadır.
Şaka olmak zorundadır.
Kamera bulunamaz.
İşte o günden sonra çocuk, 10 yaşına kadar hayatta en çok sevdiği kişiyi kaybetmiştir.
Şuan o çocuk 16 yaşında. 2 yıldır abisinin yüzünü bile görmüyor. Gitmek istediğinde bahane üretiliyor.
Cidden abi söylesene, orda havalar nasıl?
